გლეხი-კაცი : [რომანი] /
ვილჰელმ ფონ-პოლენცი ; თარგ. ივ. პოლუმორდვინოვისა.
- ტფილისი, 1906 (წიგნის გამავრცელებელი ქართველთა ამხ. სტ.).
- VI, 456, II გვ.
ი. გრიშაშვილის ბიბლიოთეკა-მუზეუმის კატალოგი. ფორზაცზე: „ი. გრ. 1920 წ“. იქვე: „გვ. 389, 391. ქმარს“... გვ. 31. ხაზგასმულია: „ხელნით“, მიწერილია: „Сабли“. გვ. 187. ხაზგასმულია: „მამიდამ“, არშიაზე: „თუ დეიდამ (მამიდან)“. გვ. 285. ხაზგასმულია: „ზოგი საქსონიაშიც დაანებებდა სამუშაოს თავსა“, მიწერილია: „მეძავობა?“. ხაზგასმულია: „თავის სახლ-კარს ხეირიანი ხალხი თავს რად დაანებებს?“... გვ. 347. ხაზგასმულია: „წვერი უნდა მოიპარსო, რა არის სულ ერთიანად დამიჩხვლიტე ლოყებიო“, მიწერილია: „ერთხელ მეც მითხრეს“. გვ. 357. მოხაზულია: „დის“ (წერილი), მიწერილია: „დედის“. გვ. 362. მოხაზულია აბზაცი და არშიაზე მიწერილია: „საწყალი ტონი“. გვ. 380. ხაზგასმულია: „ტომბახი“, მიწერილია: „მაღარიჩი“. წიგნის ბოლოს გადახაზულია: „უმთავრესი შეცდომანი“ და მიწერილია: „გავასწორე ი. გრ.“ ფორზაცის მეორე გვერდზე ქაღალდის ნაჭერი მინაწერებით: „1 კიდევ გვაქვს სხვა მოთხრ. ვილჰელმ-ფონ-პოლენცი. კრუმზეიფენბახის ზარები. (მოთხ). თარგმ. ს. ტოროშელ. იხ. „ცნ. ფურც.“ დამატება 1904 წ. № 242, 243, 244. 2. ნ. კრუპსკაია წერს, რომ ლენინს ძალიან მოსწონდა პოლენცის რომანი „გლეხიკაცი“, იხ. „საბჭ. ხელ.“, 1939, № 1 გვ. 9“. მეორე ცალის თავფურცელზე: „სახსოვრად საყვარელ მეგობარს ტრ. რამიშვილს მთარგმნელისაგან“.