ქართული შაირები : ნარკვევი, ტექსტები, შენიშვნები /
ალექსანდრე ღლონტი ; საქართველოს მხარეთმცოდნეობის საზოგადოების შრომები.
- თბილისი, 1941.
- 254 გვ.
ფორზაცზე: „ი. გრ. 1941. 1/X“. იქვე: „1. მე-96, 97, 98. 2. საზანდარი თუ მესტვირე? 96. 3. ჩემო სულის ბატკანო, 137“. გვ. 79. ხაზგასმულია: „სათრეველად“ და მიწერილია: „სართეველად? ი. გრ“. გვ. 96. ლექსის ერთ სტრიქონს „საზანდარი ვარ ქებაო“, მიწერილი აქვს: „მესტვირეს სიტყვებია. მესტვირეს საზანდარსაც უწოდებენ დასავ. საქ-ში. აქ მესტვირეზეა ლაპარაკი. ი. გრ“. მოხაზულია: „საზანდრიანთ“... და მიწერილია: „იქნება გვარია? (თარხნიანთ. ავალიანთ), სად არის ჩაწერილი?“ მე-3 სტროფს მიწერილი აქვს: „აქ ქალია საზანდარი(?) ი. გრ.“ მოხაზულია სიტყვა „სააზისაზე“ და მიწერილია: „საზზე“. ხაზგასმულია „ზაზანდრობას“, მიწერილია: „მესტვირე“. გვ. 132. მოხაზულია ერთი სტროფი: „ახალ-ახალ ტანადობრივ“... და მიწერილია: „ავტორი ჰყავს წიგნიდან“. გვ. 135. ლექსს „ჩემო ციცნათელაო“... მიწერილი აქვს: „აკაკი“. გვ. 136. ხაზგასმულია ლექსის „შენ რად გინდა კოხტა გოგო“... შენიშვნა „ძვ. საქ“., III, გვ. 110“ და მიწერილია: „ეს გაკეთებულია ცნობილი ლექსიდან. იხ. ნინო ორბ“. გვ. 137. ხაზგასმულია: „შენ, ჩემო სულის ბატკანო“ და მიწერილია: „არ შეგცივდეს ბარაშკა“. გვ. 198. მოხაზულია: „შაირი, 455“ და მიწერილია: „საიათნოვასია“. ბოლო ფორზაცზე: „კარგი ლექსია, 129“.