000			04049nam a22002057a 4500
999			_c185694 _d185692
003			Ge_NSL
005			20211108103031.0
008			180410s1952 ge ||||| |||| 00| 0 geo d
041			_ageo
080			_a94(479.22-25)
100	1		_aგვრიტიშვილი, დავით, _917904 _d1915-1969
245			_aთბილისის ისტორია / _cდ. გვრიტიშვილი, შ. მესხია.
264			_aთბილისი : _bსაქ.სსრ განათლების სამინისტრო, _c1952.
300			_a295 გვ. : _bპორტრ. და ილ.
500			_aი. გრიშაშვილის ბიბლიოთეკა-მუზეუმის კატალოგი. ფორზაცის მეორე გვერდზე: „10. IX. 1952. ი. გრ. ბათუმისკენ!“ იქვე: „მე-გვ. 211, 243 ი. გ. 278. ესალმებოდნენ(?)“. ხაზგასმულია: „ივანე ბატონიშვილმა“, მიწერილია: „იოვანე“. ბოლო ფორზაცზე: „მოქალაქენი, 78, 81; ყარაჩოხელები, (?) 89; 1. ქალაქის ფოლკლორისთვის. ჩვენი სოფლის ფოლკლორის ავტორები, შემქმნელები, არა სჩანს აშკარაა ერთმა დასწერა, და მერე ეს დამწერი იკარგება და ხალხში ითქვიფება. ხოლო ქალაქის ფოლკლორისტები უფრო ბედნიერები არიან., რადგან ისინი თავიანთ გვარს ტექსტშივე ლესავენ და ამით ნაწერი არ იკარგება. ეა აღმოსავლური ქვეყნების გავლენაა. მათებურად ლექსში ჩართულ გვარებს ეწოდება „მოჰურბანდ“, რაც ნიშნავს წერტილის დასმას, ბეჭედს. 2. გარმიანელი – უცხოელი. „ბუნება ადამიანისა, ქართველია თუ გარმიანელი, ავკარგიანობითაა სავსე და ქვეყანაზედ არ არის იმისთანა ერი რომ მიწყული ჰქონდეს ან მარტო კარგი, ან მარტო ავი.“ ი. ჭავჭავაძე. 3. „საია“ – ქვაბიდან ბოლოს ჩამოსული არაყი, რომელსაც ძალა აღარა აქვს (მზითვის სიებშია) „საია სარკე“ დაბალი ხარისხის სარკე. უბრალო სარკე. „წინწალაქარი“. ქვაბიდან სულ პირველად ჩამოსული ნამდვილი არაყი, მაგარი არაყი. 4. სალაყბოზე – მეფეთა ბრძანებას კითხულობდნენ. მოედანი გუბერნატორის. – ეგზარხოსის მოედანი. – ბებელის მოედანი. – ირაკლის მოედანი. ამ მოედანს ოთხი სახელი ერქვა“.
653			_aისტორია
653			_aთბილისის ისტორია
700	1		_910624 _aმესხია, შოთა, _gისტორიკოსი, _d1916-1972
942			_2udc _cBK