000			04498nam a2200301 i 4500
001			06004304
003			NPLG
005			20220713065711.0
008			191031s1912 ge ||||| |||| 00| 0 geo d
020			_c[ფ.ა.]
040			_cNPLG
041			_ageo
080			_a792.071.2(=353.1)(092 საფაროვი-აბაშიძე, მ.)
084			_a21
100	1		_aგუნია, ვალერიან, _918441 _d1862-1938
245			_aმარიამ საფაროვ-აბაშიძისა, 1878-1912 / _cვ. გუნიას მიერ შედგენილი.
260			_aთბილისი : _bსაიუბილეო კომიტეტის გამოცემა, _c1912 _f(ბ. კილაძის სტ.).
300			_a31 გვ. : _bილ. ; _c18სმ.
500			_aი. გრიშაშვილის ბიბლიოთეკა-მუზეუმის კატალოგი. გვ. 22. ხაზგასმულია: „1881 წლის სექტემბერში ბედნიერ ცოლ-ქმართ ეყოლათ პირველი შვილი-ქალი ტასო, ხოლო შემდეგ წელიწადში ვაჟი, რომელიც, საუბედუროდ, ორი წლის ნახევრისა გარდაეცვალათ“ და მიწერილია: „სახელად არჩილი, ტასომ მითხრა. ი. გრ.“ წიგნში: 1. ქართული დრამატიული საზოგადოების მიერ გამოყოფილი მ. საფაროვა-აბაშიძის საიუბილეო კომისიის მოწოდება საიუბილეო დღესასწაულში მონაწილეობის მიღების შესახებ, მინაწერებით: გვ. 1. „იუბილე 1912 წ.; გვ. 4. „ერთს გადავწერდი და ზეპირად ვიცოდი როლი; „ჟულიეტა“, კ. სამ. მოქ. 216; „დეპინუა-პინ;“ ტასო – ჩემი ქმარი ცუდ ადამიანს ვერ შეიყვარებსო. 2. „1885 წელს თელავში ქართული წარმოდგენების გასამართავად ადგილი რომ არ იყო. მ. საფ.-აბაშიძისამ სცენა გააკეთა თავის ხარჯით სომხ. სკოლის დარბაზში. იხ. „თეატრი“, 1885, № 2. 3. მ. საფაროვ-აბაშიძეზე წერილი „სახალხი გაზეთი“, 1910, № 102; „Новая речь“ 1910, № 203; „Газета копейка“, 1911 წ. №...; „ეშმაკი“, 1910, № 218. 4. მაკო საფაროვას კიდევ ერთი დამახასიათებელი ჩვეულება ჰქონია – მან თავისი როლი ხომ იცოდა და იცოდა ზეპირად სხვათა როლებიც ახსოვდებოდა, მეხსიერება ჰქონდა, სუფლიორის ანაბარად არ დარჩენილა, არამც თუ თავის როლის ცოდნა, არამედ იგი სცენაზედაც თავის ამხანაგებსაც ეხმარებოდა, როცა ეს უკანასკნელნი თავიანთ რეპლიკას არ ამბობდნენ, მაკო ხელოვნურად უჩურჩულებდა ხოლმე. იხ. გაზ. „Листок-Копейка,“ 1911, № 50“.
600			_aსაფაროვ-აბაშიძე, მარიამ _9135494
653			_aქართული თეატრის მსახიობები
942			_cBK _2udc
960			_aსპებ
960			_aთსუ
960			_aგრიშაშვილი
960			_aარქივი
960			_aლიტ. მუზ.
999			_c263390 _d263388