გივი შადური : [რომანი] / მიხეილ ჯავახიშვილი.

თავფურცელზე წარწერა: „დიდ პოეტს და მეგობარს სოსო გრიშაშვილს; მ. ჯავახიშვილი. 14. XII. 31“.
კანზე: „ი. გრ. ხოში, 9. ჩარა, 21. კნაჭა, 118. ლავიწი ჭრაჭუნობს, 139. ზანზალაკი, 156. ავარა, 133“. ტექსტში ეს სიტყვები ხაზგასმულია.
გვ. 8. ხაზგასმულია: „ჩემივე“, მიწერილია: „ჩემსავე“.
გვ. 21. ხაზგასმულია: „რა შარა“, მიწერილია: „ჩარაა“.
გვ. 29. ხაზგასმულია: „ჩემი ცოლი თუ უკვე ნაცოლარი“, მიწერილია: „იხ. გვ. 95“. მითითებულ გვერდზე ხაზგასმულია იგივე წინადადება. მიწერილია: „იხ. გვ. 29.“
გვ. 107. მოხაზულია ბოლო აბზაცი. ავტორი წერს, ერთმა ვინმემ ეკლესიიდან ხატი გამოიტანა და რევოლვერი დაახალა, დამსაჯოს თუ ძალა მოეთხოვებაო. მიწერილია: „ამას ყველა იყენებს. პირველად ალ. ჯანელიძემ“.
გვ. 109. ხაზგასმულია: „გუშინდელზე უარესად და ხვალინდელზე უკეთესად“, მიწერილია: „ეს ჩემს ლექსპროზაში მაქვს „შემიყვარე!“ (იხ. „ჩანგი“, 1909 წ.)“. ხაზგასმულია: „მიდიოდნენ, თან კიბე და საღებავი მოჰქონდათ და მოსიპულ კლდეზე ადლის-ოდენა ასოებით წერდნენ: „ივან ივანოვიჩ ივანოვ.“, მიწერილია: „იხ. ზ. ავალიშვილის წიგნი“.
გვ. 117. ხაზგასმულია: „ფშუტურას“. არშიაზე: „ჩუჩელა“.
გვ. 120. არშიაზე: „ქალი ჯერ ავტოში არა ზის „ავხედე“ თუ დავხედე?“
გვ. 140. ხაზგასმულია: „თვალებიც სათვალურებში ჩამისხდა“, მიწერილია: „ფოსოში“.
გვ. 162. ხაზგასმულია: „შალვა, გარეკე!“ არშიაზე: „ავტომობილზე ითქმის „გარეკე?“